Elektroniczna partytura utworu wraz z piosenką Chucka Berry’ego były jedynymi utworami muzycznymi autorstwa żyjących kompozytorów.

Część stworzonej wówczas muzyki znalazła się na debiutanckim albumie Spiegel, The Expanding Universe, wydanym w 1980 roku przez wytwórnię Philo, zawierającym jej utwory z lat 1974–1976. Pierwotne wydanie „The Expanding Universe” pozostaje – według oceny Ned Raggetta z AllMusic – wyjątkowym kamieniem milowym w kompozycji elektronicznej – od okładki w formie wywiadu po cztery utwory kluczowe, a zwłaszcza długi utwór tytułowy. Album znalazł się na 12. miejscu listy „50 najlepszych ambientowych albumów wszech czasów” magazynu Pitchfork.

Jednak na początku lat 80. Spiegel zdystansowała się od nowojorskiej sceny muzycznej, którą sama pomogła stworzyć, narzekając, że ogólny kierunek rozwoju nowej sceny muzycznej zmierzał w stronę „poszerzania zestawu narzędzi i technik służących do tworzenia muzyki (przydatnych, ale nie stanowiących głównej treści utworu)”. Od czasu tego zerwania żyła jako jedna z najbardziej niezależnych nowojorskich artystek, utrzymując się ze sprzedaży oprogramowania i rozpowszechniając swoją muzykę prywatnie.