Projekt pałacu sporządził Carl Johann Lüdecke. W zbiorach Architekturmuseum der Technischen Universität Berlin zachował się zespół jego rysunków architektonicznych z 1865 roku, obejmujący rzuty kondygnacji, przekroje, widoki elewacji oraz projekty detali i wyposażenia technicznego budynku.
Po Łazarzu IV właścicielem ramułtowickiego majątku został jego syn Edwin Henckel von Donnersmarck. W pałacu urodzili się między innymi Edwin oraz jego syn Friedrich-Carl Henckel von Donnersmarck. Po śmierci Edwina w 1929 roku Friedrich-Carl odziedziczył dobra i pozostawał ich ostatnim właścicielem przed 1945 rokiem. W 1937 roku majątek rycerski w Ramułtowicach obejmował 271 ha, w tym około 30 ha lasu i parku.
W 1945 roku, po wkroczeniu Armii Czerwonej, pałac został zniszczony przez pożar. Majątek przejęło następnie państwo polskie i włączono go do miejscowego państwowego gospodarstwa rolnego. Pozostałości pałacu rozebrano w latach 60. XX wieku, a na jego miejscu wzniesiono budynek mieszkalny.
Architektura Pałac był budowlą neogotycką o nieregularnie ukształtowanej, rozczłonkowanej bryle. Kompozycję rezydencji tworzyły zróżnicowane pod względem wysokości skrzydła, ryzality i wieże.