Nie chodziło o zwykłe poprawienie szczegółów. Są to dwie kolejne wersje tej samej kompozycji. Matisse sam określił Luksus I podczas pierwszej wystawy jako szkic (). Uważał Luksus II za wersję bardziej dopracowaną. Malarz zmienił układ stopy stojącej kobiety, linię pleców postaci pochylonej, położenie kobiety z bukietem, cały system kolorów oraz sposób budowania przestrzeni. Niezmienione pozostało podstawowe odczucie kompozycji. Największą nowością było zastosowanie tempery (klejówki) – wodnej farby dającej matową powierzchnię przypominającą fresk.
Pierwszymi właścicielami Luksusu I byli amerykańscy kolekcjonerzy Michael i Sarah Stein, jedni z głównych mecenasów Matisse’a. Po II wojnie światowej dzieło zostało zakupione przez państwo francuskie, od 1945 znajduje się w zbiorach narodowych Francji. Należy do kolekcji paryskiego Centre Pompidou (nr katalogowy AM 2586 P).
Luksus II nie należał do Steinów. Źródła dotyczące historii własności płótna sugerują, że znajdowało się ono w obiegu u paryskich marszandów i kolekcjonerów, zanim ostatecznie zostało zakupione do kolekcji kopenhaskiego polityka i spekulanta nieruchomościami Johannesa Rumpa.