Najpopularniejszym gatunkiem wykorzystywanym leczniczo w Azji Południowo-Wschodniej jest . Stosowana jest w leczeniu dolegliwości takich jak choroby reumatyczne, bóle mięśni, dna moczanowa, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, wzdęcia, ból brzucha, niestrawność i choroba wrzodowa żołądka. W Indonezji wykorzystuje się go do przygotowywania „jamy” – popularnego tradycyjnego toniku dla kobiet po porodzie, środka kosmetycznego dla nastolatek, a także w celu zapobiegania upławom. Świeże kłącza są używane do leczenia chorób zapalnych, próchnicy zębów, zapalenia skóry, suchego kaszlu, przeziębienia, chorób zębów i dziąseł, opuchlizny, ran, biegunki, czerwonki, a także jako środek moczopędny. Pasta z kłącza była stosowana jako środek przeciwgrzybiczy, przeciwpasożytniczy, przeciwświerzbowy, a także przeciwrobaczy. W Tajlandii nazywany jest żeń-szeniem tajskim i cieszy się opinią afrodyzjaku. Spożywanie jego liści łagodzi alergie pokarmowe i zatrucia. Ponadto odnotowano, że w Tajlandii kłącze i liście tego gatunku są stosowane przez pacjentów z AIDS.