Kilka lat później odkrył produkcję teatralną i scenografię, i szybko zyskał sławę również w tych dziedzinach. W latach 10. i 20. XX wieku wystawiał on także wybitne witraże, a ponadto był organizatorem wystaw.
Przez całą swoją karierę zdawał sobie sprawę ze społecznego znaczenia ornamentyki. Pod wpływem Williama Morrisa stał się jednym z czołowych artystów, którzy intelektualnie i estetycznie starali się utrzymać kontakt z organiczną bezpośredniością stylu odnajdywaną w tradycyjnych ręcznie robionych przedmiotach i tradycyjnej spójności malarskiej, w opozycji do syntetycznych prac inspirowanych erą przemysłową. Cambellotti odnalazł wiele inspiracji w teoriach „piękna racjonalnego” propagowanych przez Henry’ego van de Veldego, jednego z założycieli secesji w Belgii, ale jednocześnie pozostał wierny motywom agrarnym i nieskrępowanej, nieantropotechnicznej relacji z formami naturalnymi. Najczęściej występującym motywem w jego pracach jest kłos zboża. Jest on zaliczany, obok (1878–1958), do czołowych zwolenników (odłamu secesji) i niezłomnie celebrował „heroiczną atmosferę” kultury chłopskiej ponad dekadencję miast.