Kapelmistrzami byli Feliks Kochański oraz Zygmunt Wiehler, a dekoratorem był Józef Galewski.
Otwarcie teatru miało miejsce 11 września 1921 operetką Hania chce tańczyć Edmunda Eyslera z nowym tłumaczeniem libretta autorstwa Konrada Toma i Andrzeja Własta, z Lodą Rogińską, Nelly Herten oraz Mirą Zimińską. 26 października do repertuaru weszła Dama w gronostajach Jeana Gilberta z Kawecką w roli głównej, a 7 grudnia Hrabina z Tabarin Roberta Stolza. Ze względu jednak na słabą frekwencję sięgnięto po klasyk – Wesołą wdówkę z Kawecką i Redem. Operetka ta zdobyła zainteresowanie publiczności i osiągnęła liczbę 50 przedstawień. Nie zdołała jednak uratować budżetu teatru. 6 lutego 1922 Wodewil pokazał jeszcze Faworyta Stolza, a w marcu zawieszono działalność. Podczas jednego z ostatnich przedstawień z sufitu teatru oderwał się gzyms i zranił kilku widzów, spadłszy na widownię. Rzekomo największy odłamek zmiażdżył puste krzesło, na którym siedział wcześniej Charles de Gaulle. Oficer miał spóźnić się na II akt i podczas wypadku czekał w korytarzu, co uratowało mu życie.
thumb|Reklama Madame Pompadour w Wodewilu