Hans Olof Hildebrand (ur. 5 kwietnia 1842 w Sztokholmie, zm. 2 lutego 1913 tamże) – szwedzki archeolog, numizmatyk, historyk kultury i muzealnik. Należał do badaczy rozwijających archeologiczną metodę typologiczną. Wyodrębnił pojęcia kultury halsztackiej i lateńskiej jako dwóch zasadniczych faz przedrzymskiej epoki żelaza w Europie Środkowej.

W latach 1879–1907 pełnił funkcję naczelnego konserwatora zabytków Szwecji oraz sekretarza Królewska Szwedzka Akademia Literatury, Historii i Starożytności. Od 1895 roku zasiadał w Akademii Szwedzkiej.

Życiorys Był synem archeologa, numizmatyka i muzealnika oraz Anny Mathildy Ekecrantz. Jego młodszym bratem był historyk i archiwista . Od młodości miał kontakt ze zbiorami archeologicznymi, którymi opiekował się jego ojciec.

W 1860 roku rozpoczął studia na Uniwersytecie w Uppsali, gdzie zajmował się językoznawstwem i historią średniowiecza. W 1865 roku uzyskał stopień kandydata filozofii, a rok później doktorat na podstawie rozprawy Svenska folket under hednatiden. Jeszcze podczas studiów pracował w Państwowym Muzeum Historycznym w Sztokholmie. W 1865 roku został pomocniczym, a w 1871 roku pierwszym kustoszem w Królewskiej Akademii Literatury, Historii i Starożytności.