W pracy Sveriges medeltid przedstawił rozwój społeczny, gospodarczy i kulturowy średniowiecznej Szwecji.
Był jednym z inicjatorów opracowania i publikowania korpusu szwedzkich inskrypcji runicznych. Przygotował koncepcję wydawnictwa obejmującego teksty, fotografie i opisy znanych zabytków runicznych, realizowaną później jako seria Sveriges runinskrifter.
Działalność publiczna W 1874 roku został członkiem Królewskiej Akademii Literatury, Historii i Starożytności. W 1891 roku wybrano go do Królewskiej Szwedzkiej Akademii Nauk, której przewodniczył w latach 1909–1910.
16 maja 1895 roku został wybrany do Akademii Szwedzkiej, w której objął fotel nr 6 po Fredriku Auguście Dahlgrenie. Uroczyste przyjęcie nastąpiło 20 grudnia tego samego roku. Od czerwca do grudnia 1912 roku pełnił obowiązki stałego sekretarza Akademii, a w latach 1903–1913 był członkiem jej Komitetu Noblowskiego.
W latach 1884–1903 przewodniczył Stowarzyszenie Fredriki Bremer, działającemu na rzecz praw i edukacji kobiet. Podpisał również wystąpienie organizacji do władz Szwecji w sprawie przyznania kobietom praw wyborczych.