5 maja 1988 roku podpisano protokół porozumienia przewidujący między innymi kanoniczne uregulowanie Bractwa oraz wyświęcenie jednego jego członka na biskupa.
Lefebvre wycofał jednak swoją zgodę na przyjęty harmonogram, uznając, że nie zapewniał on wystarczających gwarancji dalszego funkcjonowania Bractwa. Zapowiedział konsekrację kilku biskupów w wybranym przez siebie terminie. Stolica Apostolska zgadzała się na wyświęcenie jednego biskupa, ale domagała się pozostawienia ostatecznego wyboru kandydata i daty papieżowi.
Konsekracje z 1988 roku 30 czerwca 1988 roku Marcel Lefebvre, wspomagany przez emerytowanego biskupa diecezji Campos Antônio de Castro Mayera, konsekrował w Écône: Bernarda Fellaya; Bernarda Tissiera de Mallerais; Richarda Williamsona; Alfonsa de Galarretę.
Ceremonia została przeprowadzona bez mandatu papieskiego, mimo formalnego upomnienia przesłanego Lefebvre’owi przez prefekta Kongregacji ds. Biskupów. Nowym biskupom nie powierzono diecezji ani zwyczajnej jurysdykcji terytorialnej. Według Bractwa mieli oni przede wszystkim udzielać święceń, bierzmowania oraz wykonywać inne czynności zastrzeżone biskupom.