Kardynałowie Ottaviani i Bacci dołączyli do studium własny list przewodni. Stwierdzili w nim, że nowy porządek mszy, ze względu na zawarte w nim elementy dopuszczające różne interpretacje, stanowi – w ich ocenie – „uderzające odejście od katolickiej teologii Mszy” sformułowanej podczas XXII sesji Soboru Trydenckiego.

Treść Studium składało się z ośmiu rozdziałów. Autorzy analizowali zarówno tekst nowego Ordo Missae, jak i towarzyszące mu Ogólne wprowadzenie do Mszału rzymskiego. Ich krytyka dotyczyła przede wszystkim sposobu przedstawienia ofiarnego charakteru mszy, rzeczywistej obecności Chrystusa w Eucharystii, roli kapłana oraz relacji między celebransem a zgromadzeniem wiernych.

Określenie mszy Jednym z głównych przedmiotów krytyki był punkt 7 pierwszej wersji Ogólnego wprowadzenia, określający mszę jako święte zgromadzenie Ludu Bożego zebranego pod przewodnictwem kapłana w celu sprawowania pamiątki Pana.