Według autorów nowy porządek przedstawiał go przede wszystkim jako przewodniczącego zgromadzenia, podczas gdy tradycyjna liturgia mocniej podkreślała jego działanie w osobie Chrystusa oraz funkcję ofiarnika.
Za nadmierne uznano jednocześnie eksponowanie czynnego udziału zgromadzenia i jego kapłaństwa wspólnego. Autorzy obawiali się, że niewystarczające odróżnienie kapłaństwa powszechnego wiernych od kapłaństwa hierarchicznego może prowadzić do błędnego przekonania, że zgromadzenie posiada autonomiczną władzę składania ofiary eucharystycznej.
Język i tradycja liturgiczna Autorzy sprzeciwiali się ograniczeniu używania łaciny oraz przewidywali osłabienie pozycji śpiewu gregoriańskiego. Twierdzili również, że szeroki zakres adaptacji powierzonych konferencjom episkopatów może doprowadzić do zróżnicowania praktyki liturgicznej i osłabienia jedności rytu rzymskiego.
W zakończeniu dokumentu postulowali zachowanie możliwości odprawiania mszy według Mszału promulgowanego przez Piusa V. Kardynałowie Ottaviani i Bacci prosili Pawła VI, aby nie pozbawiał wiernych dostępu do wcześniejszej formy liturgii rzymskiej.