Rozszerzono między innymi punkt 7, wskazując, że podczas mszy:
uobecniana jest ofiara krzyżowa; kapłan przewodniczy zgromadzeniu, działając w osobie Chrystusa; Chrystus jest obecny w zgromadzeniu, w osobie szafarza i w swoim słowie; pod postaciami eucharystycznymi jest obecny substancjalnie i trwale.
Modyfikacje nie oznaczały wycofania nowego porządku mszy, czego domagali się autorzy studium. Struktura rytu pozostała zasadniczo niezmieniona, natomiast jego oficjalne wprowadzenie otrzymało bardziej rozbudowane wyjaśnienie doktrynalne.
Recepcja Interwencja Ottavianiego stała się jednym z najczęściej przywoływanych dokumentów w krytyce posoborowej reformy liturgicznej, szczególnie w środowiskach związanych z tradycjonalizmem katolickim. Jej zwolennicy uznają ją za ostrzeżenie przed możliwością niekatolickiej interpretacji nowych tekstów, natomiast krytycy dokumentu wskazują, że analizował on wczesną wersję Ogólnego wprowadzenia, a część jego zarzutów została uwzględniona lub wyjaśniona przed wydaniem pełnego Mszału w 1970 roku.