Najbardziej rozpowszechnione pozostało jednak określenie Santo Niño – „Święte Dziecię” – lub Santo Inocente, czyli „Święty Niewinny”.

Rozwój kultu Pierwsze udokumentowane ślady zorganizowanego kultu pochodzą z końca XV wieku. W 1499 roku w jaskini uznawanej za miejsce rzekomej śmierci funkcjonowało już miejsce kultu przyjmujące datki od wiernych. W następnych dziesięcioleciach powiększano je, umieszczano w nim krzyż i wyposażenie liturgiczne, a teren odwiedzali pielgrzymi. Najstarsza zachowana informacja o bractwie Świętego Dziecięcia pochodzi z 1529 roku.

Początkowo kult miał charakter lokalny i opierał się przede wszystkim na tradycji. Na początku XVII wieku kapituła katedralna w Toledo rozpoczęła zbieranie zeznań o domniemanych cudach, starając się uzyskać pozwolenie na oficjalny kult liturgiczny. W 1640 roku władze kościelne i świeckie La Guardii odnowiły ślub uznający Dziecię za patrona miejscowości. Jego święto przeniesiono wówczas z 31 marca na 25 września, aby uniknąć kolizji z obchodami Wielkiego Tygodnia.

Kult zachował charakter przede wszystkim lokalny i diecezjalny. W La Guardii działa bractwo, a wzniesione nad jaskinią sanktuarium pozostaje miejscem nabożeństw i corocznych uroczystości.