Intensywność prześladowań zmieniała się. Najostrzejsza faza przypadła na lata 1949–1953. Po częściowym złagodzeniu polityki w latach 60. nastąpiło krótkotrwałe odrodzenie życia kościelnego podczas Praskiej Wiosny w 1968 roku. W okresie tak zwanej normalizacji władze ponownie ograniczyły działalność Kościoła, częściej posługując się środkami administracyjnymi, inwigilacją, naciskiem zawodowym i kontrolowanymi organizacjami duchowieństwa niż masowymi procesami charakterystycznymi dla początku lat 50.
Tło Historyczne uwarunkowania czeskiego antyklerykalizmu Stosunek czeskiego społeczeństwa do Kościoła rzymskokatolickiego był uwarunkowany wcześniejszymi konfliktami religijnymi i politycznymi. Szczególne znaczenie miała pamięć o Janie Husie, czeskim duchownym i reformatorze skazanym za herezję i spalonym na stosie podczas soboru w Konstancji w 1415 roku. W późniejszej czeskiej tradycji narodowej Hus był przedstawiany nie tylko jako reformator religijny, lecz także jako obrońca prawdy, języka czeskiego i niezależności narodu od obcej władzy kościelnej oraz politycznej.