Józef Altheim (ur. 26 lutego 1897 w Demni Wyżnej) – starszy posterunkowy Policji Państwowej, działacz niepodległościowy.
Życiorys Syn Fryderyka i Franciszki urodzony 26 lutego 1897 w Demni Wyżnej, ówczesnym przysiółku miasteczka Skole w powiecie stryjskim Królestwa Galicji i Lodomerii.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach 13 kompanii 3 pułku piechoty. 24 października 1914 został ranny pod Pasieczną. W styczniu 1915 przebywał w szpitalu rezerwowym w Kolozsvár. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) kontynuował służbę w 3 pułku piechoty Polskiego Korpusu Posiłkowego. Po bitwie pod Rarańczą (15/16 lutego 1918) został internowany przez Austriaków w obozie w Huszt na Węgrzech.
„Za pracę w dziele odzyskania niepodległości” prezydent RP nadał mu 16 marca 1933 Krzyż Niepodległości, jako st. post. P.P. Altheim Józef.. Ponadto został uhonorowany Odznaką Pamiątkową Więźniów Ideowych.
W 1940 został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD i skazany na podstawie art. 54-13 kodeksu karnego ZSRR.
Był żonaty z Zofią córką Walentego (ur. 1903), z którą miał dwie córki: Alicję (ur. 1930) i Elwirę (ur. 1934).