Ochrona przyrody w Belgii składa się z systemu prawnego, form ochrony i działań podejmowanych na terenie Królestwa Belgii. Jej cechą charakterystyczną jest podległość regionom federalnym Brukseli, Flandrii i Walonii. Łącznie 15,5% powierzchni lądowej i 38,1% morskiej państwa obejmują obszary chronione.

Historia mały|Jean Massart (1865-1925), belgijski botanik uchodzący za ojca idei ochrony przyrody belgijskiej. Belgia jest małym, gęsto zaludnionym, uprzemysłowionym i silnie zurbanizowanym krajem, dlatego idea ochrony przyrody dotarła do niej późno. Za jej początek uznaj się często książkę Jean Massarta „O ochronie przyrody w Belgii” (fr. Pour la protection de la Nature en Belgique) z 1912 r. Jednakże, długo działania na rzecz ochrony przyrody były podejmowane przez inicjatywy prywatne, a jedynym znaczącym wyjątkiem był utworzony w 1925 Park Narodowy Alberta na terenie Konga Belgijskiego. Na terenie Belgii właściwej działały organizacje takie jak powstałe w 1935 r. „Towarzystwo przyjaciół Fagne” (fr. Les Amis de la Fagne ASBL), które doprowadziło do powstania w 1957 r. rezerwatu Hautes Fagnes, a w 1971 r. transgranicznego parku krajobrazowego Hautes Fagnes-Eifel, czy powstałe w 1951 r. „Towarzystwo rezerwatów ornitologicznych Belgii” (Réserves Ornithologiques de Belgique ASBL), przekształcone w 1959 r.