Pacyfikacja wsi Roszki-Wodźki – zbrodnia dokonana na polskiej ludności cywilnej przez okupantów niemieckich w trakcie II wojny światowej 6 sierpnia 1944 roku we wsi Roszki-Wodźki na terenie Białostocczyzny. Wycofujący się żołnierze Wehrmachtu przed zbliżającym się frontem wschodnim zamordowali 16 mieszkańców miejscowości.
Przebieg pacyfikacji W czasie niemieckiej okupacji Roszki-Wodźki znajdowały się jednostce administracyjnej Bezirk Bialystok, W 1944 roku podczas wycofywania się oddziałów niemieckich przed Armią Czerwoną w regionie doszło do serii pacyfikacji.
Mieszkańcy Roszki-Wodźki mieli przed pacyfikacją zostać ostrzeżeni, przez co cześć z nich zdążyła uciec.
Pretekstem dla Niemców do miało być zaginiecie na bagnach żołnierza Wehrmachtu. Według ustaleń prokuratorskich 16 mieszkańców zastało zamordowanych na posesji Czesława Kalinowskiego. Zwłoki następnie przeniesiono do stodoły, która spłonęła. Egzekucje przeżyła jedna kobieta, Bronisława Kaczyńska. We wsi spłonęło około 15 domów i 61 budynków gospodarczych.