Reduta Wawelska – ośrodek polskiego oporu, który funkcjonował podczas powstania warszawskiego, od 1 do 11 sierpnia 1944 roku, w zespole domów mieszkalnych położonym między ulicami Wawelską, Pługa, Mianowskiego i Uniwersytecką na Ochocie. Był jednym z dwóch powstańczych bastionów w tej dzielnicy, broniącym się najdłużej.

1 sierpnia 1944 roku, w godzinie „W”, oddziały II rejonu obwodu IV „Ochota” Armii Krajowej zaatakowały obsadzone przez Niemców budynki w rejonie ul. Wawelskiej, jednak zostały odparte przez liczniejsze i lepiej uzbrojone załogi nieprzyjaciela. Po nieudanym natarciu część zgrupowania dowodzonego przez ppor. Jerzego Gołembiewskiego ps. „Stach” schroniła się w zespole domów Wawelska – Mianowskiego. Wkrótce zaczęli do nich dołączać żołnierze z innych rozbitych oddziałów. Przy dużym wsparciu ludności cywilnej zorganizowano silny ośrodek oporu, nazwany Redutą Wawelską. Przez następnych 10 dni żołnierze AK skutecznie odpierali natarcia Niemców i ich ukraińskich kolaborantów, a od 5 sierpnia również Rosjan z Brygady Szturmowej SS RONA. Po południu 11 sierpnia, wobec braku nadziei na pomoc z zewnątrz oraz fizycznego i psychicznego wyczerpania żołnierzy, obrońcy Reduty Wawelskiej ewakuowali się kanałami.