Bank Ludowy w Głogówku – instytucja oparta na formule banku ludowego działająca w Głogówku w latach 1925–1939. Centrum ruchu polskiego w powiecie prudnickim.
Historia Bank powstał w 1925 jako filia Banku Ludowego w Koźlu. Urządzono ją z inicjatywy Ignacego Pisarczyka. Był to pierwszy bank spółdzielczy na ziemi prudnickiej. Jego pierwszą siedzibę ulokowano w domu Adolfa Steuers przy współczesnej ul. Piotra Skargi w Głogówku.
Bank Ludowy w Głogówku usamodzielnił się w 1931. Statut banku został przyjęty 31 marca 1931 na zebraniu założycielskim. W chwili powstania zrzeszał 82 członków. W skład rady nadzorczej wchodzili: Jan Dziadek z Mionowa, Walenty Spiler z Wilkowa, Romuald Kubis z Grocholubia, Alfons Dziadek z Wierzchu, Konstanty Kauczor ze Strzeleczek, Paweł Lasor z Dzierżysławic i Franciszek Kowaś z Twardawy. Kierownikiem banku został Jerzy Pisarczyk. Spółdzielnia funkcjonowała jako spółka z nieograniczoną działalnością. Jej oficjalną nazwą, zarejestrowaną 1 kwietnia 1933 w aktach sądowych, było Bank Ludowy – Volksbank.
W banku rejestrowali się przeważnie rolnicy, rzemieślnicy i drobni przedsiębiorcy z Głogówka i okolicznych wsi. Dokumentację własną prowadzono w języku polskim, natomiast korespondencja z władzami prowadzona była w języku niemieckim.