W encyklice przypomniano początki ruchu mariawickiego, jego praktyki pobożnościowe oraz jego podporządkowanie "pewnej kobiecie jako mistrzyni pobożności i sumienia". Przywołano też dekret z 4 września 1904, wskazując, że członkowie zgromadzenia nie podporządkowali się nakazowi zerwania kontaktów z założycielką i kontynuowali swoją działalność, powodując rozłam w Kościele. Skrytykowano też przedłożone w Rzymie przez Jana Kowalskiego i Romana Próchniewskiego żądanie, aby Franciszkę Kowalską ogłosić "obdarzoną przez Boga najwyższym stopniem świętości (...), matką miłosierdzia dla wszystkich ludzi od Boga do zbawienia powołanych (...)", a księżom mariawitom powierzyć niczym nieograniczony kult Najświętszego Sakramentu i Matki Boskiej nieustającej pomocy. Jednocześnie podkreślono, że delegaci mariawiccy pod wpływem papieża przyrzekli mu posłuszeństwo i jedność z biskupami, w tym arcybiskupem warszawskim, jednak ostatecznie nie zaprzestali swojej działalności. W związku z tym Pius X podtrzymał w encyklice decyzję o rozwiązaniu zgromadzenia i zakazie kontaktowania się księży z Franciszką Kozłowską, pozostawiając wymierzenie ewentualnych sankcji biskupom lokalnym. Po podpisaniu encykliki w dniu 5 kwietnia 1906 została ona ogłoszona w Wielki Czwartek, 12 kwietnia 1906 w katedrach warszawskiej, płockiej i lubelskiej.