Chorągiew pancerna (kozacka) koronna Wojciecha Tarnowskiego – oddział koronnej jazdy pancernej autoramentu narodowego wojska I Rzeczypospolitej połowy XVII (okresu powstania Chmielnickiego).
Charakterystyka Chorągiew pancerna (kozacka) była jednostką organizacyjną i taktyczną liczącą około 100–150 koni. Należała do wojsk autoramentu narodowego. Zaciągano ją według systemu pocztów towarzyskich. Składała się z zazwyczaj dwukonnych pocztów: rotmistrza, porucznika, chorążego i pocztów towarzyszy. Podział stawek żołdu w oddziale był następujący: 5 stawek brał rotmistrz, 2 stawki porucznik, 2 kolejne stawki chorąży, a pozostałe stawki żołdu przyznane w kompucie dzielono pomiędzy poczty towarzyskie.
W XVII wieku wojska Rzeczypospolitej prowadziły działania wojenne na kilku frontach. Walczyły z wojskami szwedzkimi, powstańcami Chmielnickiego, Carstwem Moskiewskim, Tatarami Chanatu Krymskiego i Imperium Osmańskim.
W wyniku strat poniesionych w walkach z oddziałami Chmielnickiego, stan liczebny armii koronnej w 1650 wynosił jedynie około 12 000 koni i porcji co faktycznie dawało około 10 500 żołnierzy. Było to 14 chorągwi husarskich, 35 kozackich, 1 regiment rajtarii, 6 jednostek dragonii, 5 piechoty cudzoziemskiej i 5 piechoty polskiej.