Cravath, współzałożyciel Council on Foreign Relations, stał się ważnym liderem w budowaniu atlantyzmu w USA.

Doświadczenie wspólnych działań wojennych podczas II wojny światowej i Karta Atlantycka z 1941 roku stworzyły podwaliny pod powojenny sojusz. W 1949 roku podpisano Traktat północnoatlantycki i utworzono NATO. Dla państw Europy Środkowej i Wschodniej atlantyzm stał się elementem budowy tożsamości – członkostwo w NATO oznaczało powrót do „Zachodu".

W literaturze wyodrębnia się podział na państwa „atlantyckie" (Wielka Brytania, Dania, Holandia) stawiające na współpracę z USA oraz „europejskie" (Francja, Niemcy) promujące autonomię strategiczną UE.

Nowe demokracje byłego Układu Warszawskiego i części Jugosławii przyjęły odmienny punkt widzenia, chętnie przyjmując atlantyzm jako polityka chroniąca przed Rosją.

XXI wiek i kryzys Po 11 września 2001 w ramach NATO, USA po raz pierwszy powołał się na Artykuł 5, jednak wojna w Iraku spowodowała rozłamy. Po zakończeniu zimnej wojny zanik wspólnego zagrożenia osłabił spoistość Sojuszu, a interesy USA i Europy zaczęły się rozchodzić. Kryzys pogłębiły jednostronne działania USA oraz rosnąca koncepcja „autonomii strategicznej" UE.