Ballada o Narayamie () – japońskie opowiadanie o starości opublikowane po raz pierwszy w 1956 roku. Na jego podstawie nakręcono kilka filmów. Utwór oparty jest na ludowym podaniu o porzucaniu ludzi starych na górze i był debiutem literackim 42-letniego wówczas Fukazawy, który wywarł silne wrażenie na czołowych pisarzach i surowych krytykach epoki oraz spotkał się z ich entuzjastycznym przyjęciem.
Historia przedstawia społeczność żyjącą w ubogiej, górskiej wiosce, kierującą się surowym kodeksem zachowań, którego kulminacją jest zwyczaj wynoszenia siedemdziesięcioletnich starców na górę Narayama, gdzie oczekują śmierci. W utworze przedstawiona jest historia syna, który zgodnie z obyczajem panującym w osadzie niesie starą matkę na plecach na zimową Narayamę, aby ją tam pozostawić. Milczące uczucie między matką, która z własnej woli przyspiesza dzień „pielgrzymki na Narayamę”, a łagodnym i oddanym jej synem ukazane zostaje w zestawieniu z surowością i tragizmem ich czynu.