To Szkot zachęcał cesarza, by ściągał do siebie uczonych różnych orientacji, „ponieważ różni różne rzeczy sądzą o naukach”. Z tego kręgu wyszły pytania kierowane do filozofa , matematyka Leonarda Fibonacciego i lekarza . W 1227 roku Fibonacci przesłał Szkotowi na dwór cesarski drugą redakcję Liber abaci z prośbą o poprawki.
W liście z 1227 roku, odnotowanym przez Szkota w Liber particularis, cesarz wypytywał go o fundamenty ziemi, geografię i władanie niebios, o to, co znajduje się poza ostatnim niebem i w którym niebie zasiada Bóg, oraz o dokładne położenie piekła, czyśćca i raju niebieskiego. Pytał także o duszę oraz o wulkany, rzeki i morza.
Śmierć Okoliczności i data śmierci Szkota nie są pewne. Przybliżony termin śmierci wyznacza się na podstawie poematu , poety, który po ślubie Fryderyka II z Izabelą Angielską 15 lipca 1235 roku na pewien czas związał się z dworem cesarskim. Utwór powstał po decyzji o wojnie z miastami lombardzkimi, lecz przed jej rozpoczęciem w 1236 roku. Poeta przywołuje przepowiednię Szkota i mówi o nim jak o zmarłym, nazywając go badaczem Losów, który sam poddał się Losowi. Nota w rękopisie paryskim podaje, że wiersze o losie miast włoskich Szkot wyrecytował cesarzowi przed jego ostatnim wyjazdem z Niemiec, na początku 1236 roku.