Przychylne stanowisko uczonych takich jak Ikenberry spotkało się z krytyką badaczy wskazujących na imperialne i kolonialne dziedzictwo liberalnych instytucji międzynarodowych. określił LIO jako „imperializm pod inną nazwą”, promujący zorientowaną na Europę i Amerykę, klasową, elitarną i rasistowską hegemonię białych nad resztą świata. wskazał, że poza Zachodem LIO bywa postrzegany jako wąski system ideologiczny, ekonomiczny i strategiczny promujący interesy i kulturę państw zachodnich kosztem lokalnych języków, tożsamości i religii.
Realistyczni krytycy LIO to m.in. John Mearsheimer, Patrick Porter i Charles Glaser. Mearsheimer argumentuje, że LIO jest skazany na porażkę z powodu oporu, jaki napotyka wewnątrz państw liberalnych i na zewnątrz ze strony państw nieliberalnych. Porter twierdził, że ład był w rzeczywistości porządkiem przymusowym i nie był liberalny.
Z drugiej strony niektórzy autorzy bronią ładu liberalnego. Podkreśla się wkład „państw słabych” w kształtowanie LIO, które poprzez strategie „oporu”, „wspólnoty” i „norm” opierały się amerykańskiej dominacji.