w Imeretii zapanowała anarchia, którą wykorzystał Swimon przyłączając do Kartlii północną Imeretię, gdzie szlachta była mu przychylna, jak również atakując środkową Imeretię. Był on na tyle pewny zjednoczenia Gruzji, że wysłał misje do papieża Sykstusa V i króla Hiszpanii Filipa II. Wkrótce Swimon zaatakował ponownie zajmując Kutaisi i przewożąc nowokoronowanego do Tbilisi. Potem przejął Skande i zamek w Kutaisi, które obsadził swoimi garnizonami. Wkrótce jednak połączona armia Imeretii i Kachetii pokonała Swimona, który uznał za króla. W 1598 rozpoczął wojnę, dzięki której Kartlia miała zostać uwolniona spod władzy osmańskiej. Rozpoczął oblężenie garnizonu w Gori, które utrzymało się do 1599, gdy syn Swimona, , udał, że opuszcza na czas Wielkiego Postu, ale Gruzini zaatakowali nocą i rano miasto było wolne. Później, zaatakował Turków zmierzających do Samcche. Po pięciogodzinnej bitwie uciekł, ale został schwytany i wysłany do Konstantynopola, gdzie przetrzymywano go w twierdzy Yedikule. Jego syn i następca, Jerzy X, opróżnił skarbiec zbierając okup dla Swimona, lecz po wysłaniu swojego syna, , Turcy odmówili zamiany. Swimon zmarł w Yedikule w 1611.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Królestwo Kartlii · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.