Okres powojenny W październiku 1946 wyjechał do Wielkiej Brytanii, skąd powrócił do Polski 18 maja 1947. Pracował następnie w państwowych instytucjach i biurach projektowych. Około 1960 był dyrektorem warszawskiego biura Miastoprojekt Specjalistyczne. Na emeryturę przeszedł 1 października 1968. W 1949 opublikował w czasopiśmie „Rada Narodowa” artykuł Wyniki akcji polepszenia komunalnych warunków bytu klasy robotniczej, podpisany wariantem nazwiska „Zandfoss”.
Jego żoną była architektka Wanda Paszyc-Zandfos, a synem architekt i malarz Witold Zandfos. Zmarł 5 lipca 1980 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie, w kwaterze A 34, rząd 3, grób 14.
Odznaczenia Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino – nadany rozkazem dowództwa 3 Dywizji Strzelców Karpackich nr 40 z 15 lutego 1945; legitymacja nr 2003.
Przypisy
Kategoria:Polscy architekci Kategoria:Polscy urbaniści Kategoria:Absolwenci Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Architektów Polskich Kategoria:Ochotnicy w wojnie polsko-bolszewickiej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego internowani na Węgrzech w czasie II wojny światowej Kategoria:Oficerowie Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1902 Kategoria:Zmarli w 1980