Publiczność Widownię stanowią w większości fani pierwowzorów, przede wszystkim kobiety w wieku kilkunastu i dwudziestu kilku lat. Lu wyróżnia wśród nich trzy przenikające się grupy: fanów utworu źródłowego, fanów konkretnych wykonawców oraz fanów samego przedstawienia. Ich wydatki – na bilety i produkty towarzyszące – stanowią podstawę finansową całej branży, co przekłada się na znaczny wpływ publiczności na kształt produkcji. Ponieważ widzowie znają fabułę, przychodzą do teatru nie tyle po to, by śledzić historię, ile by obejrzeć sam żywy spektakl oraz aktorów.

Sposób zachowania publiczności bywał przedmiotem sporów. W początkowym okresie Prince of Tennis widzowie wywoływali imiona postaci, unosili transparenty i przychodzili w strojach cosplayowych, co spotykało się ze skargami pozostałej części widowni; wprowadzono wówczas regulamin zakazujący tych zachowań. Matsuda uznał jednak taki rygor za nadmierny i powołał odrębny cykl przedstawień Dream Live, w których aktorzy występują jako postacie poza ramami fabuły, a publiczność może reagować głośno.