Interpretacja Celem malarza nie było namalowanie tradycyjnego portretu małżeńskiego. Matisse odwołuje się do intuicji i pamięci kulturowej odbiorcy. Rozmowa jest dziełem metafizycznym. Do jego odczytania konieczne jest odniesienie do życia artysty. Autor „podnosi mieszczańską scenę rodzajową do szlachetnej tematyki”, on „ją uniwersalizuje, ponadczasowo uogólnia”. Dominujący błękit, jak w sztuce bizantyjskiej, poznanej podczas pobytu w Moskwie, nadaje dziełu wymiar metafizyczny: oglądający dotyka tajemnicy istnienia, świętości życia.
Widoczny przez okno „ziemski Eden” każe widzieć rozmawiających jako Adama i Ewę, jako archetyp mężczyzny i kobiety. Podkreślona różnica w odcieniu – skóra mężczyzny jest ciemniejsza, kobiety jaśniejsza – nie jest bez znaczenia. Matisse interesował się sztuką Starożytnego Egiptu. W malarstwie egipskim mężczyźni przedstawiani byli ze skórą ciemniejszą. Zabieg służy wyraźnemu rozdzieleniu ról na męską i żeńską. Postaci są oddalone od siebie. Bardziej niż o rozmowie, trzeba by było powiedzieć o audiencji, o posłuchaniu. Łatwo określić, kto w tym metafizycznym dialogu ma rolę dominującą.
Przypisy
Kategoria:Malarstwo rodzajowe Kategoria:Obrazy Henriego Matisse’a Kategoria:Obrazy w Muzeum Ermitażu Kategoria:Obrazy z okresu modernizmu