Po ukończeniu kursu wstąpił do Polskiego Korpusu Posiłkowego i został przydzielony do 3 kompanii karabinów maszynowych 3 pułku piechoty, a następnie odkomenderowany do Szkoły Podchorążych PKP. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) dołączył do II Korpusu Polskiego w Rosji i został wcielony do 2 kompanii karabinów maszynowych 16 pułku strzelców polskich. 11 maja 1918 wziął udział w bitwie pod Kaniowem, w której dostał się do niewoli niemieckiej, lecz udało mu się uciec do Kijowa. Tam do grudnia 1918 pracował w Radzie Okręgowej, współpracując z Polską Organizacją Wojskową.
W styczniu 1919 przyjechał do Lwowa, gdzie wstąpił do 2 kompanii karabinów maszynowych 5 pułku piechoty Legionów. W jej szeregach walczył na wojnie z Ukraińcami. 18 marca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 marca 1919 podporucznikiem piechotyDz. Rozk. Wojsk. Nr 36 z 1 kwietnia 1919, poz. 1149.. W tym samym czasie został przeniesiony do 6 pułku piechoty Legionów i w jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się jako adiutant I batalionu w trakcie wyprawy kijowskiej: podczas forsowania mostu na Dnieprze oraz w akcji na Browary (11–12 maja 1920).