Od 1936 do 1937 odbywał służbę wojskową w Szkole Podchorążych 73 pp 23 Dywizji Piechoty, osiągając rangę plutonowego podchorążego rezerwy. Jako dowódca plutonu walczył w kampanii wrześniowej, został ranny w głowę w okolicy Biłgoraja. Dostał się do obozu jenieckiego Stalag VIII B w Łambinowicach, od maja 1940 w Stalagu IV-A w Elsterholst, skąd wykupiła go rodzina. Po wyjściu na wolność pracował jako murarz, mechanik i księgowy. Aktywny w ruchu oporu, należał też kolejno do Polskich Sił Zbrojnych, Związku Walki Zbrojnej i Armii Krajowej. Doszedł do stopnia podporucznika AK, dowodził kompanią w obwodzie Chorzów-Śródmieście AK.
Po wojnie działacz PPR i PZPR, po wyzwoleniu podjął pracę w komórce odpowiedzialnej za handel w chorzowskim urzędzie miasta. Swoje awanse zawdzięczał m.in. protekcji Jerzego Ziętka. Ok. sierpnia 1945 objął stanowisko starosty raciborskiego. Pozostał na stanowisku do lutego lub marca 1947, kiedy to przeszedł na fotel starosty cieszyńskiego, który zajmował najpewniej do likwidacji stanowiska starosty w 1950. Od czerwca 1950 do lipca 1952 pozostawał przewodniczącym Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Tarnowskich Górach, odsunięty od pracy ze względu na odchylenia prawicowo-nacjonalistyczne. Następnie w 1956 zrehabilitowany.