Kolejnym zadaniem było sprawowanie nadzoru nad działalnością terenowej służby weterynaryjnej. Znaczenie tego zadania wzrosło po wydaniu uchwały Rady Ministrów z 1952 r. w sprawie organizacji terenowej służby weterynaryjnejUchwała nr 589 Rady Ministrów z 17 lipca 1952 r. w sprawie organizacji terenowej służby weterynaryjnej, M.P. 1952 nr 65 poz. 996 Jacek Judek, Historia szkolnictwa weterynaryjnego w Polsce do 1939 r., Życie Weterynaryjne, 2021, nr 96 (5).. Uchwała ta stworzyła podstawy organizacyjne dla wojewódzkich i powiatowych zarządów weterynaryjnych, których działalność obejmowała m.in. planowanie, organizowanie, kierownictwo, instruktaż i nadzór w zakresie profilaktyki i higieny weterynaryjnej, zwalczania chorób zwierząt, lecznictwa weterynaryjnego oraz sztucznej inseminacji.
Centralny Zarząd Weterynarii pełnił wobec terenowej służby weterynaryjnej funkcję nadrzędną w zakresie wyznaczania kierunków działalności, wydawania wytycznych oraz kontroli ich realizacji. Zasadniczym elementem przyjętego modelu było połączenie centralnego kierownictwa z wykonywaniem bezpośrednich zadań weterynaryjnych przez wyspecjalizowane jednostki terenowe.