nowe języki. Od lat 90. XIX wieku wprowadzono nowe przedmioty m.in. rury wodociągowe; oświetlenie elektryczne; problemy robót ziemnych i projekty drogowe; eksploatacja kolei; architektura sanitarna; chemia analityczna i prace laboratoryjne w tym zakresie; projekty dotyczące stabilności budowli; projekty dotyczące architektury gospodarczej. Przez pierwsze 4 lata, po każdym roku nauki studenci odbywali obowiązkowe letnie zajęcia praktyczne. Na roku piątym obowiązkowo zaliczano blok zajęć poświęcony zajęciom z projektów kreślarskich. Absolwenci IIC otrzymywali tytuł inżyniera budownictwa. Instytut w latach 1842–1892 ukończyło 1020 absolwentów, w tym wielu późniejszych architektów miejskich, gubernialnych i powiatowych. Od 1869 działało stowarzyszenie byłych studentów szkoły budowlanej i IIC.

Główna siedziba Instytutu mieściła się w Petersburgu, przy obecnej ul. 2-ja Krasnoarmiejskaja 4. Na przełomie XIX i XX wieku Instytut posiadał bibliotekę, muzeum, laboratorium chemiczne, pracownie fizyczne, mineralogiczne i geodezyjne. Kadra dydaktyczna w 1892 roku składała się z 5 profesorów i 46 nauczycieli, wybieranych przez Radę Instytutu i zatwierdzanych przez Ministra Spraw Wewnętrznych.