Już w 1780 roku d’Eslon dopuszczał, że skutki magnetyzmu mogą pochodzić z wyobraźni. Pytał wtedy, dlaczego – skoro „medycyna wyobraźni” miałaby być najlepsza – nie mielibyśmy jej uprawiać, a 19 czerwca 1784 oświadczył komisarzom, że największy udział w obserwowanych zjawiskach ma wyobraźnia i że sama może wyjaśniać działanie magnetyzmu.
Pochodzenie, wykształcenie i kariera Data i miejsce urodzenia d’Eslona nie są ustalone. Kartoteka haseł wzorcowych Biblioteki Narodowej Francji – rejestr ujednoliconych form nazwisk – notuje go jako Charles-Nicolas Deslon i podaje rok 1750 i informację, że studiował w Besançon i w Paryżu, po czym został lekarzem zwyczajnym hrabiego d’Artois i regentem Wydziału Medycyny. Katalog tej samej biblioteki przypisuje mu także cztery rozprawy medyczne bronione w Paryżu w latach 1765–1766, każdą pod przewodnictwem innego lekarza wydziału. Rok 1750 podają również Crabtree oraz Lanska i Lanska, natomiast Isabelle Coquillard w opracowaniu z 2023 roku podaje lata 1738–1786. Współczesna wydarzeniom notatka o śmierci d’Eslona mówi z kolei, że zmarł „w wieku zaledwie czterdziestu pięciu lat”.