Gray zwraca uwagę, że d’Eslon powiązał wyobraźnię z terapią Mesmera już w 1780 roku, a więc na cztery lata przed tym, jak wyobraźnia stała się głównym ustaleniem komisji królewskich.

Konflikt z Wydziałem Medycyny Na zgromadzeniu ogólnym 18 września 1780 Wydział Medycyny potępił magnetyzm zwierzęcy i udzielił d’Eslonowi nagany za – jak to ujęto – popieranie szarlatana i lekceważenie nauczania szkoły medycznej. Na rok odebrał mu prawo zabierania głosu na zgromadzeniu i nakazał odwołać pod rygorem utraty członkostwa. Wkrótce potem, 7 października 1780, d’Eslon wystąpił do wydziału z wnioskiem o zbadanie autentyczności i skuteczności uzdrowień Mesmera. Wydział wniosek odrzucił, a zarazem zarzucił przewinienie samemu wnioskodawcy.

D’Eslon nie odwołał niczego. 15 maja 1782 wystosował do nowego dziekana wydziału, Philipa, liczący 144 strony list otwarty, w którym domagał się rzetelnego rozpatrzenia magnetyzmu. Wyciąg z tego pisma przedstawiono wydziałowi 6 sierpnia 1782. List wykraczał poza sprawę magnetyzmu: d’Eslon pisał w nim także o ustroju dawnego uniwersytetu, o akademiach i ich wpływie oraz o nadużyciach w kształceniu młodzieży. Przyrodnik, magnetyzer i historyk magnetyzmu odnotował w 1813 roku, że większość zaproponowanych tam reform przeprowadzono później, choć zastrzegł, że nie twierdzi, iż zawdzięcza się je d’Eslonowi.