Program Langlandsa – rozległy zbiór hipotez, konstrukcji i wyników w matematyce, łączących teorię liczb, , formy automorficzne, oraz geometrię algebraiczną. Został zapoczątkowany przez kanadyjskiego matematyka Roberta Langlandsa w 1967 roku w liście do André Weila, a następnie rozwinięty w jego pracach dotyczących form automorficznych i reprezentacji grup reduktywnych.
W podstawowym ujęciu program przewiduje głębokie związki między reprezentacjami grup Galois a reprezentacjami automorficznymi grup algebraicznych, wyrażane często przez zgodność odpowiednich funkcji L. Można go traktować jako daleko idące uogólnienie klasycznych praw wzajemności, zwłaszcza prawa wzajemności Artina, na przypadki nieabelowe.
Geneza Punktem wyjścia programu była teoria ciał klas, opisująca abelowe rozszerzenia ciał liczbowych. W jej języku jednowymiarowe reprezentacje abelowych grup Galois odpowiadają pewnym funkcjom L. Langlands zaproponował uogólnienie tej zależności na reprezentacje wyższych wymiarów i sytuacje nieabelowe.
Do matematycznego tła programu należały m.in. prace Ericha Heckeego nad funkcjami L i formami automorficznymi, teoria reprezentacji grup Liego rozwijana przez , idee Izraila Gelfanda dotyczące form automorficznych oraz wzór śladu Selberga.