Helena Stawska jest określana jako jedna z nielicznych pozytywnych postaci powieści. Według Beaty Katarzyny Obsulewicz, Helena Stawska reprezentuje model bezinteresownej służby innym. Nie koncentruje się na własnych potrzebach, lecz troszczy się o córkę, matkę, pracowników i osoby obce. Jej postawa nie wynika z publicznego programu filantropijnego, ale z codziennej odpowiedzialności i gotowości do pomocy. Jej postawa ma wpływ na Wokulskiego, który dostrzega w Stawskiej alternatywę dla własnej działalności opartej na wielkich projektach i znacznych środkach finansowych. Bohaterka pomaga bez rozgłosu, poprzez pracę, opiekę i bezpośredni kontakt z ludźmi. Obsulewicz widzi w niej przykład indywidualnego szczęścia osiąganego dzięki służbie innym. Magdalena Kreft przeciwstawia jej postawę egoistycznej religijności salonów, wskazując na jej sposób modlitwy, która ma charakter prosty i osobisty. Bohaterka modli się w potrzebie, lecz zachowuje pokorę wobec Boga, a w Wielką Sobotę nie tylko prosi o własne szczęście, ale także o dobro Izabeli.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Helena Stawska · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.