Zamiast tego jest położona w rejonie gęstego występowania późnomioceńskich zapadlisk krasowych, tworzących rozległy obszar bezodpływowy, w którym gromadzą się wody opadowe, tworząc niewielkie stawy.
Podłoże pod As-Salman zbudowane jest z paleogeńskich wapieni, powstałych w Oceanie Tetydy około 50–35 milionów lat temu. Występują tam też późniejsze dolomity. Miejscowość leży w obrębie eoceńskiej środkowej formacji Dammam. U schyłku eocenu, w trakcie regresji morza, utworzyły się tu złoża anhydrytów, co wskazuje na wysoką temperaturę i duże zasolenie ustępujących wód. Ich obecność potwierdził odwiert wykonany w mieście.
Iraccy geolodzy dzielą Pustynię Syryjską na kilka jednostek fizycznogeograficznych. As-Salman znajduje się niemal w samym centrum jednostki Al-Hidżara. Jej historia geologiczna przedstawia się następująco: morze ustąpiło na przełomie eocenu i oligocenu. Oligocen charakteryzował się klimatem półsuchym. Od miocenu do wczesnego holocenu panował klimat wilgotny, w którym dominowało wietrzenie chemiczne. Od późnego holocenu klimat jest suchy, z dominacją wietrzenia fizycznego. W późnym miocenie rozwinęły się tu intensywne zjawiska krasowe – wapienne podłoże zostało wydrążone, przez płynącą tędy podziemną rzekę.