Podczas I wojny światowej brał udział w kampanii w Prusach Wschodnich, a następnie na Litwie. W 1915 brał udział w kampanii pod dowództwem gen. Brusiłowa przeciw armii austro-węgierskiej. 22 października 1915 został awansowany na podpułkownika i przeniesiony do 4 Huzarskiego Mariupolskiego Pułku im. Cesarzowej Elżbiety Pietrownej. 9 maja 1917 został mianowany pułkownikiem i objął dowództwo tego pułku.
W trakcie organizacyjnego kongresu Muzułmańskiego Związku Religijnego w RP z grudnia 1925 był jednym z trzech kandydatów na stanowisko muftiego. Na muftiego został ostatecznie wybrany Jakub Szynkiewicz, zaś Jakub Romanowicz został wybrany na zastępcę muftiego, odpowiadając za sprawy organizacyjne. Brał aktywny udział w pracach nad uregulowania statusu prawnego polskich muzułmanów. Funkcję zastępcy muftiego sprawował do 1938 kiedy doszło do reorganizacji Muzułmańskiego Związku Religijnego w RP i likwidacji stanowiska zastępcy muftiego.
Okres II wojny światowej spędził w Wilnie, gdzie był dwukrotnie aresztowany przez NKWD w okresie okupacji sowieckiej.
Po wojnie osiadł w Zalesiu, a następnie w Warszawie. Brał udział w reaktywacji Muzułmańskiego Związku Religijnego i w 1947 został pierwszym przewodniczącym Najwyższego Kolegium Muzułmańskiego, które było organem zarządzającym MZR (likwidacji uległo stanowisko muftiego).