Józef Chmura (ur. 19 listopada 1896 w Kańczudze, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – polski działacz niepodległościowy, nauczyciel, oficer rezerwy Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys Syn Michała i Elżbiety z domu Sowa urodzony 19 listopada 1896 w Kańczudze, w ówczesnym powiecie łańcuckim Królestwa Galicji i Lodomerii. Do szkoły powszechnej uczęszczał w rodzinnej miejscowości, a później do c. k. Gimnazjum w Jarosławiu. 28 czerwca 1914 zakończył naukę w klasie piątej. Należał do Drużyn Polowych „Sokoła”.

18 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 1 kompanii I batalionu 3 pułku piechoty. Awansował na kaprala. Uczestniczył w kampanii karpackiej, bukowińskiej i wołyńskiej. Został ranny w rękę w bitwie pod Rafajłową (23–24 stycznia 1915) i od 13 lutego 1915 leczył się w Szpitalu Rezerwowym nr 2 w Wiedniu. 28 marca 1917 odnotowany we wniosku o odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) pozostał w 3 pp, służył jako sekcyjny w Polskim Korpusie Posiłkowym. Po bitwie pod Rarańczą (15–16 lutego 1918) internowany w Huszt, po czym wcielony do armii austro-węgierskiej i wysłany na front włoski. 17 września 1918 zdał egzamin dojrzałości.