Z czasem obraz medialny tej kategorii wzbogacił się o dodatkowe cechy: zamiłowanie do napojów innych niż piwo, szczupłą sylwetkę i umiarkowany apetyt, upodobanie do słodyczy, świadomość modową, entuzjazm wobec kwestii ekologicznych, dobre relacje z rodzicami, nieodłączność od telefonu komórkowego oraz skłonność do dzielenia się kosztami – nawet za hotel – z partnerką.
Nicolae, analizująca „mężczyzn roślinożernych” w kontekście szerszego systemu klasyfikacji „-kei”, opisywała ich jako młodych mężczyzn (po dwudziestym roku życia, w wieku dwudziestu–trzydziestu kilku lat) osiągających niskie dochody, zainteresowanych modą i wyglądem oraz wierzących w relacje platoniczne między kobietami a mężczyznami. Zjawisko to bywało przez japoński rząd rozpatrywane jako jeden z możliwych czynników przyczyniających się do spadającej dzietności kraju, co skłoniło władze do wprowadzania zachęt finansowych dla par decydujących się na posiadanie dzieci.
Morioka zwracał przy tym uwagę na niejednorodność samego zjawiska: wbrew ujęciu Fukasawy, według której „roślinożerność” była świadomym wyborem stylu życia, część mężczyzn określanych tym mianem po prostu powstrzymuje się od relacji z powodu niskiej pewności siebie, a nie celowej rezygnacji z tradycyjnej męskości.