Zdaniem autorki popularność obu zjawisk wynika z ich subtelnego zdystansowania się wobec społeczeństwa przy jednoczesnym trwaniu we współzależności z systemem kapitalistycznym, a nie z jednoznacznej opozycji wobec niego.
Justin Charlebois analizował „roślinożerność” jako formę męskości niehegemonicznej, powstałej w następstwie przemian krajobrazu społecznego i odchodzącej od hegemonicznej męskości typu salaryman. Wyniki jego analizy wskazywały, że wiele praktyk płciowych składających się na „roślinożerność” rzeczywiście podważa hegemoniczny porządek płci i legitymizuje bardziej równościową relację między mężczyznami a kobietami, jednak inne praktyki – wbrew pozorom – podtrzymują ten sam porządek, który miały przełamywać. Charlebois konkludował, że męskości niehegemoniczne nie są z definicji bardziej demokratyczne niż formy hegemoniczne, które kontestują. W kolejnym opracowaniu, poświęconym szerzej męskościom w Japonii ery post-milenijnej, sytuował powstanie tej kategorii w kontekście przemian japońskiej maskulinizacji następujących po okresie boomu gospodarczego.