Trasa szlaku, na ile to możliwe, ściśle przylega do wybrzeża. Ze szlakiem wiążą się specyficzne dla niego rozwiązania prawne, których celem jest zagwarantowanie turystom dostępu do wybrzeża. Większość terenów położonych pomiędzy ścieżką a linią brzegową uznana jest za obszar o publicznym dostępie, niezależnie od stanu własnościowego. W szczególności tyczy się to plaż, wydm i klifów. Nie dotyczy to jednak m.in. prywatnych posesji, obszarów o przeznaczeniu wojskowym czy zajętych przez infrastrukturę kolejową, elektroenergetyczną itp. Prawo przewiduje także, że gdy fragment istniejącej ścieżki zostanie zniszczony w wyniku erozji morskiej, osunięcia ziemi lub podobnych zjawisk, jej przebieg może zostać przesunięty w głąb lądu w krótkim czasie, przy zastosowaniu uproszczonych procedur administracyjnych.
Szlak przeznaczony jest zasadniczo wyłącznie do ruchu pieszego (a także wózkiem lub , choć ze względów praktycznych, nie wszędzie jest to możliwe). Niektóre fragmenty prowadzą istniejącymi drogami i ścieżkami przystosowanymi do ruchu rowerem lub konno.