Wieczny Grunwald uznał na tym tle za utwór odmienny: zamiast jednej alternatywnej historii przedstawia mnogość jej wariantów, a następnie przekracza konwencję historii alternatywnej, wprowadzając również alternatywną rzeczywistość.
Nowacki określa książkę jako „powieść historyczno-fantastyczną” w stylu Parnickiego. Wojciech Orliński określił natomiast Wieczny Grunwald jako powieść „czysto fantastyczną”, wskazując na wielość alternatywnych wszechświatów, kolejne wcielenia Paszka, fantastyczną technikę oraz dosłowne ucieleśnienie abstrakcyjnych idei polskości i niemieckości.
Narracja