Gdy lekarz nie był pewien, w jakim stanie pobudzenia znajduje się chory, zalecane było rozpoznanie przez próbę: podanie bodźca umiarkowanie rozprzestrzeniającego się i obserwacja reakcji.
Schematyzm tej terapii sprawiał, że mogli ją stosować nie tylko lekarze z pełnym wykształceniem akademickim, lecz także chirurdzy i lekarze wojskowi, niosący pomoc z dala od miast i szpitali, a nawet na polu bitwy. Zarazem Brown odrzucał pojęcie uzdrawiającej siły natury i utrzymywał, że lekarz dysponuje w istocie jednym narzędziem – bodźcem o odpowiednio dobranej sile.
Elementa medicinae
ukazały się po łacinie w Edynburgu w 1780 roku. To przekłady i komentarze, a nie łaciński oryginał, zadecydowały o europejskim rozgłosie doktryny. Kolejne wydania ukazywały się od 1780 do 1814 roku.
Trzy kluczowe wydania londyńskie ogłosił ten sam wydawca, (1738–1809). Były to: własny angielski przekład Browna z 1788 roku, edycja z 1795 roku wraz z dołączonym przez niego życiorysem autora oraz zbiorowe z 1804 roku, przygotowane przez syna, Williama Cullena Browna. Poza Wielką Brytanią dzieło ukazywało się po niemiecku, po hiszpańsku w Meksyku, a najwięcej wydań doczekało się w Stanach Zjednoczonych.
Odbiór
Wielka Brytania