Francuska prasa porównywała rozmach inwestycji do budowy piramid egipskich.
Ruch towarowy na kanale i w tunelu stopniowo wzrastał: z 11 tysięcy ton w 1931 roku do 300 tysięcy ton w 1952 roku. Przyczyniło się to do rozwoju miast leżących na trasie kanału, jak: Port-de-Bouc, Martigues, Marignane, Châteauneuf-lès-Martigues, czy Gignac-la-Nerthe. Oprócz przewozów towarowych, tunel był udostępniony dla ruchu pieszego, co pozwalało na szybkie przemieszczanie się pracowników ze strefy przemysłowej Berre do obszaru miejskiego Marsylii.
W nocy z 16 na 17 czerwca 1963 roku, około 2 kilometry od północnego wlotu, zawalił się fragmentu stropu tunelu o długości 170 metrów, w wyniku czego na powierzchni powstał lej o średnicy 45 metrów i głębokości 15 metrów. Obyło się bez ofiar w ludziach, gdyż zapadlisko miało miejsce w terenie niezamieszkanym, zaś w tunelu, z uwagi na porę nocną, nie było żadnej jednostki. Odbudowę tunelu uznano za nieopłacalną i niebezpieczną, toteż został on zamknięty i na trwałe wyłączony z eksploatacji. Osuwisko w tunelu zabezpieczono z obu stron murami oporowymi oraz wydrążono dodatkowy techniczny tunel pieszy umożlwiający przejście pomiędzy odciętymi odcinkami.