1 października 1983 został zatrudniony w I Klinice Chirurgii Ogólnej i Endokrynologicznej AMB, gdzie przeszedł kolejne szczeble kariery akademickiej – od asystenta stażysty po pełniącego obowiązki kierownika kliniki. Uzyskał specjalizacje pierwszego i drugiego stopnia z chirurgii ogólnej.
Stopień doktora nauk medycznych otrzymał w 1988 na podstawie rozprawy na temat wpływu hydrokortyzonu i dopaminy na aktywność wybranych enzymów lizosomalnych płuc w doświadczalnym wstrząsie endotoksycznym. Habilitował się w 1997, a tytuł naukowy profesora nauk medycznych uzyskał w 2002.
Przez wiele lat kierował Centralną Izbą Przyjęć Państwowego Szpitala Klinicznego w Białymstoku, przekształconą następnie w Szpitalny Oddział Ratunkowy. Pełnił także funkcję zastępcy kierownika I Kliniki Chirurgii Ogólnej i Endokrynologicznej.
Odbył staże i szkolenia zagraniczne. W 1995 roku w Instytutach im. Piotrowskiego i Wiszniewskiego w Moskwie oraz Hepatobiliary School w Ljubljanie. W 1987 roku szkolił się w Royal Victoria Hospital w Bournemouth – Wlk. Brytania.