kompetencje terenowych komend straży pożarnych przejęły organy administracji państwowej – wojewodowie, prezydenci miast oraz naczelnicy powiatów, miast, dzielnic i gmin; komendy weszły w skład wymienionych organów, stając się wydziałami ich urzędów. 12 czerwca 1975 r. Sejm uchwalił nową ustawę o ochronie przeciwpożarowej, która wyeksponowała zasadę jej powszechności. Zgodnie z ustawą zwierzchni nadzór nad całokształtem ochrony przeciwpożarowej nadal sprawował Minister Spraw Wewnętrznych, koordynując działalność ministrów, kierowników urzędów centralnych i wojewodów, natomiast funkcję centralnego organu administracji państwowej w sprawach ochrony przeciwpożarowej pełnił komendant główny straży pożarnych, podległy Ministrowi Spraw Wewnętrznych i wykonujący swe zadania przy pomocy Komendy Głównej Straży Pożarnych. Ustawa nałożyła również na rejonowe organy rządowej administracji ogólnej obowiązek sprawowania kontroli przestrzegania przepisów przeciwpożarowych oraz nadzoru nad działalnością zawodowych, obowiązkowych i ochotniczych straży pożarnych, a także zapewnienia terenowym zawodowym strażom pożarnym środków alarmowania i łączności, pomieszczeń,
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Zawodowa Straż Pożarna (PRL) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.