Postanowień organizacyjnych ustawy z 1950 r. nie zdołano jednak w pełni wprowadzić w życie – uchwalona miesiąc później ustawa o terenowych organach władzy państwowej oraz późniejsze przepisy podporządkowały komendy straży pożarnych prezydiom rad narodowych. W ten sposób na długie lata utrwalił się model podwójnego podporządkowania: Komenda Główna Straży Pożarnych sprawowała kierownictwo fachowe nad komendami terenowymi i służbami resortowymi, podczas gdy komendy wojewódzkie, powiatowe i miejskie podlegały ogólnie właściwym prezydiom rad narodowych, a fachowo – komendom straży pożarnych.
Rozwój organizacyjny (1950-1974) Model podwójnego podporządkowania, ukształtowany po 1950 r., utrzymywał się przez kolejne lata: komendy terenowe podlegały ogólnie prezydiom rad narodowych, a fachowo – Komendzie Głównej Straży Pożarnych, która sprawowała nadzór także nad służbami resortowymi działającymi w 19 ministerstwach i 3 urzędach centralnych. 7 grudnia 1954 r. wydano dekret o naczelnych organach administracji państwowej w zakresie spraw wewnętrznych i bezpieczeństwa publicznego, na mocy którego ochronę przeciwpożarową podporządkowano Ministrowi Spraw Wewnętrznych;