w 1958 r. przekształcono je w Szkołę Podoficerów Pożarnictwa. Podobna reorganizacja objęła również placówkę w Nysie – po jej likwidacji w październiku 1960 r. powołano w jej miejsce Szkołę Podoficerów Pożarnictwa w Krakowie.

Kolejny etap rozwoju kadr przypadł na lata 70. Rozporządzeniem Rady Ministrów z 30 czerwca 1971 r. powołano Wyższą Oficerską Szkołę Pożarniczą w Warszawie, kształcącą oficerów pożarnictwa aż do jej rozwiązania w 1981 r., a w Poznaniu (1971) i Krakowie (1973) utworzono Szkoły Chorążych Pożarnictwa. 14 sierpnia 1972 r. powołano Ośrodek Badawczo-Rozwojowy Ochrony Przeciwpożarowej w Józefowie koło Otwocka.

Reforma 1974-1975 i przepisy służbowe 27 grudnia 1974 r. wydano dekret o służbie funkcjonariuszy pożarnictwa, który zniósł dotychczasowy Korpus Techniczny Pożarnictwa i wprowadził nową, jednolitą regulację statusu funkcjonariuszy pożarnictwa. Funkcjonariuszem pożarnictwa mógł zostać każdy polski obywatel, który dawał gwarancję rzetelnego wykonywania obowiązków służbowych, spełniał wymagane kwalifikacje oraz był zdrowy i sprawny fizycznie;